“Bir demirci… Bir marangoz… Ve ilmek ilmek dokunan bir hakikat yolculuğu…” Osmanlı’nın gölgesinde bir Bursa sabahında başlar bu hikâye…  Bir yanda demiri nefsiyle döven Habbâb Usta, diğer yanda tahtayı yontarken derinliği arayan Nehâr… Her çekiç darbesi bir ayet gibi, her yontulan kereste bir sır gibi… Ve aralarında büyüyen suskun bir muhabbet. Dünya ses vermezken hakikati konuşturan bir dostluk.

Bu roman; çarşının taşlarında yankılanan sohbetlerin, secdelerde tükenen ömürlerin, gözyaşıyla parlayan kelimelerin hikâyesidir.

Ve en çok da, bir insanın nasıl kâmil olabileceğinin…

Bir çırak ustasının yüzüne “Aşk nedir?” diye sorar.

Usta cevap vermez. Ama her gün yaktığı ocağıyla, dövdüğü demiriyle, bir gün fısıldar cevabını…

“Kalbini temizle… Sonra dağıt.”

Bu romanı okurken, yalnız bir hikâyeyi değil; kendi kalbinizi dinleyeceksiniz. Çünkü bazı öyküler demir gibi dövülür, tahta gibi oyulur, can gibi saklanır… Ve bazı vedalar vardır ki; okuyucunun kalbinde, bir ömür secdede kalır.